Wie weet waarom je hier bent gekomen?
Wie kent zichzelf echt?

Een knuffel

Ik ben in mijn werkkamer aan het werk. Sinds ik predikant ben bij de Ontmoetingskerk in Amersfoort-Vathorst heb ik een werkkamer in de kerk. Nou ja, het is niet alleen in de kerk, want in hetzelfde gebouw zitten ook een aantal zorginstellingen. Samen zijn we Hart van Vathorst. Het is nog wel een beetje wennen om zo vaak in de kerk te werken, maar het levert vooral prachtige ontmoetingen op.

Ik hoor gerommel bij de deur. Door het glas zie ik dat er iemand voor de deur staat. Ik doe open en zie een verwachtingsvolle blik mijn kant opkomen. ‘Goedemorgen, wat fijn dat je er bent, wat kan ik voor je doen?’ Er wordt iets teruggezegd, maar eerlijk gezegd kan ik het niet verstaan. Ik zie wel twee armen die vanuit een rolstoel die hoopvol naar mij worden uitgestrekt.

Ik beantwoord zijn armen, zak door mijn knieën en omhels hem. Hij aait zijn hoofd tegen mijn armen, trekt zich terug en kijkt me blij aan. Nu versta ik hem wel: ‘Bedankt en goede dag.’ Hij draait zijn rolstoel om en wielt weg. Er lag nog een vraag op mijn lippen en nog wel meer. Maar die blijven ongesteld, want we hebben elkaar ontmoet en dat was voldoende.

Ik ga weer verder waar ik mee bezig was.